Fietsen om kanker uit de wereld te helpen

Hoe zijn jullie ertoe gekomen om mee te doen met de 1.000 km van KOTK? Wat is jullie inspiratie of link met de organisatie KOTK?

Christian: Ik kende de organisatie niet en leerde ze pas kennen via het intranet van de bank. Wat me raakte was het enthousiasme van de supporters, partners en vrienden langs het parcours. Ik zet me graag in voor dit goede doel, voor de strijd tegen kanker. Van dichtbij of van ver worden we allemaal door die ziekte getroffen.

Ivan: Ik maakte voorheen ook al deel uit van het team, waarmee we destijds nog de Ventoux hebben bedwongen. Door de koppeling van het hele gebeuren aan een doel als KOTK was het voor mij als fervent en gepassioneerd fietser dan ook een logische stap om ook hieraan deel te nemen.

De hoeveelste editie is dit voor jou?

Christian: Dit jaar neem ik voor de tweede keer deel aan KOTK; de eerste keer was drie jaar terug, van Mechelen tot Heusden-Zolder.

Luc: Dit is de 4^de keer. Ik reed aanvankelijk met het Nagelmackers team mee, maar besliste om vorig jaar een eigen ploeg in het leven te roepen én “solo” fietser te worden. 

Ivan: Dat moet ondertussen  de 6^e  of 7^e keer zijn.

Hoeveel ervaring hebben jullie met langere ritten?

Christian : Ik ben bij een wielertoeristenclub « Cyclottignies » in Ottignies-LLN. Ik was vroeger ook lid van « Les Cyclos du Cœur », die elk jaar geld verzamelde voor Télévie. [Télévie is zeer gekend in Wallonië en Brussel, en steunt ook onderzoek naar kanker.] Dit jaar wordt mijn vierde deelname aan Cyclos du cœur (± 500 deelnemers) in de Alpen.  Met dezelfde groep rijden we ook elk jaar in de buurt van Luik voor de « 120 km du Cœur »

Ivan: Ik ben lid van WTC Nete & Aa. De ritten op zaterdag worden in de loop van het seizoen opgebouwd van 100 → 150/160 km. M.a.w., ik heb in principe training genoeg in de benen om ook de 125 km KOTK succesvol uit te rijden.

Luc: Tot vorig jaar had ik daar niet zoveel ervaring mee. Maar een paar individuele ritten, heen en terug, naar zee, Hasselt, Mons van 180-220 km hebben mij geleerd hoe ik daar moet op focussen en dat kan beleven.

Hoe ziet jouw rit eruit? Hoeveel kilometer rijd je, en van waar naar waar? 

Christian : Elk jaar rijd ik zowat 4.500 km. Na de rit van KOTK dit jaar (250 km heen en terug Mechelen-Pajottegem) rijd ik nog een week in de regio van de Ventoux en doe ik ook nog eens de alpenrit van de Marmotte (177 km met een hoogteverschil van 5.000 meter) eind juni.

Ivan: Ik fiets  op vrijdag van Maaseik naar Mechelen. Daarna rijd ik nog een 40-tal km met de fiets van Mechelen naar huis wat maakt dat er op het einde van de dag toch 165 km op de teller zullen staan. Organisatorisch is het niet altijd evident. Gelukkig kan ik rekenen op mijn vriendin die me naar start in Maaseik kan brengen om dan vervolgens wel op eigen houtje terug thuis te geraken.

Luc: Ik heb het “geluk” dat ik alle acht ritten mag doen. 250 km per dag, 125 in de voormiddag en hetzelfde in de namiddag. Onze “middagsteden” zijn dit jaar Pajottegem, Maaseik, Eeklo en Wingene.

Kan je een leuke anekdote delen uit vorige edities? 

Ivan: De middagsteden worden door de organisatie elk jaar uitgedaagd om de pelotons  zo talrijk en enthousiast mogelijk te ontvangen. Daarbij is er telkens een onderlinge competitie om de langste erehaag van publiek te maken om de renners aan te moedigen wanneer ze stad of dorp binnenrijden. Ik had het geluk om drie keer in zo’n middagstad aan te komen waar die editie het meeste volk stond (Bilzen Vorselaar en Landen).  Ik herinner me nog levendig onze intrede in Bilzen waar er zelfs vier fanfarecorpsen verspreid over de laatste kilometers van het parcours zorgden voor muzikale ondersteuning en uiteraard heel wat sfeer. Ook de rit  van Mechelen naar mijn thuisgemeente  Vorselaar was voor mij speciaal  om op die manier door het eigen publiek  onthaald te worden.  

De editie van vorig jaar zal me ook altijd bijblijven door het overlijden van Ludo Diercksens, de kempenzoon met de eeuwige glimlach, tijdens het begeleiden van één van de pelotons. Ik reed de dag na zijn overlijden de rit naar Essen in een heel aparte sfeer  met onderweg heel wat supporters langs de kant met een bordje met de naam van Ludo als eerbetoon.

Luc: Het is een heel sociaal, sportief én emotioneel gebeuren.  Het groepsgevoel van met vele duizenden samen hetzelfde doel na te streven is vaak overweldigend.

Tijdens het fietsen komen verhalen naar boven, leer je andere mensen kennen op een laagdrempelige manier. Allen met hetzelfde doel. Je hoeft echt geen wielrenner te zijn om deel te kunnen nemen, dat zie ik elk jaar in de pelotons. Iedereen die graag fietst kan meerijden. Het groepsgevoel, de wegkapiteins, iedereen wordt als het ware naar de finish gedragen.